Zoon M is een fysiek kind. Stoeit graag een potje en tilt mij elke dag op om te laten hoe sterk hij nu is. Op andere momenten roept hij in de keuken onverwacht 'trustfall!', draait zich een slag om en laat zich rechtstandig vallen in mijn richting. De bedoeling is dan dat ik alles loslaat en hem vloeiend opvang, wat tot nu toe tot gevolg had dat de pollepel met pastasaus het plafond raakte en een koffiebeker in scherven ging. Laatst ving ik hem door mijn gepieker bijna te laat op en belandden we beiden in een hoop ledematen op de grond. Ik heb hem maar uitgelegd dat je er wel allebei klaar voor moet zijn, zo'n trustfall.
Vannacht heb ik doorgebracht in een ziekenhuisbed op de afdeling Medische Oncologie. Heel wat comfortabeler dan de nachten die ik op de spoedeisende hulp van het UMCU doorbracht, zittend op een kruk naast een brancard. Terwijl de verpleging op de eerste hulp je het gevoel geeft dat je zeker gered gaat worden, ook al kom je met iets niet-bloederigs als pancreaskanker, is men hier vooral ontzettend lief en warm. Nu het zo slecht gaat met Harry, is alles hier mogelijk. Zelfs de hond mag naar binnen om dag te zeggen, al moet daar wel een ontheffing van de brandweer (brandweer!?) voor komen.
Nu liggen we sinds weken weer naast elkaar in bed. Soms huilen we samen, als we dierbare herinneringen delen of als we praten over hoe we elkaar in het hiernamaals zullen vinden. Soms omdat we het zo gemeen en verdrietig vinden dat dit ons gebeurt. Op andere momenten verheugen we ons er op om als de verpleging weg is onze bedden, synchroon, met de elektrische afstandsbediening in alle mogelijke standen zetten. Zo dicht mogelijk naast elkaar.
De weinige tijd die we samen nog hebben is zo kostbaar. Het is tijd om daar regie over te nemen. Veel lieve mensen zijn hier op bezoek geweest of willen nog komen. Dat zal helaas voor de meeste niet meer lukken. Dat doet Harry veel verdriet, hij wilde je zo graag nog zien, iets meegeven. Als er nog wel energie is, dan laten we je dat weten. Je krijgt dan een concrete uitnodiging, met datum en tijd.
We bereiden ons voor op loslaten, vertrouwen vinden. Het onbekende tegemoet. Je moet er wel allebei klaar voor zijn, zo'n trustfall.
Ha Harry, tijdens het cluster en een presentatie over de wmo door axion continu en pulse, lees ik "stiekum" je blog. Raar misschien maar dan ben je er toch een beetje bij. Het blijft vreemd pulse zonder jou.
BeantwoordenVerwijderenDat jullie de regie over de tijd gaan pakken is logisch en begrijpelijk. Je moet elke seconde die je hebt proberen te genieten van elkaar.
Het fijne van dit blog is voor mij dat ik me toch een beetje bij je in de buurt voel en ik vind het heel fijn dat jullie op deze manier zo in contact blijven.
Dank daarvoor.
Sterkte en een dikke kus voor jullie allemaal.
Sprakeloos en verdrietig ben ik na het lezen van het verhaal over het huis in de bergen. De herinnering aan een zengedicht hierover kwam bij mij naar boven. Even is dit gedicht voor mij een troost en wil het daarom met jullie delen.
BeantwoordenVerwijderenMarian
"Ik ben thuis in de bergen
Je vraagt me
waarom ik alleen woon in de bergwouden,
en ik lach en zwijg
totdat zelfs mijn ziel verstomt:
ze leeft in de ander wereld,
een die niemand bezit.
De perzikboom bloeit.
Het water stroomt door."
Li Po (701-762)
Wat prachtig dat jullie dit met elkaar hebben. En wat een mooi beeld, van die trustfall. En Harry, je hebt me al heel veel meegegeven. Ik koester mijn herinneringen aan onze samenwerking, onze telefoontjes, ons mopperen, lachen, piekeren, oplossingen vinden en nog veel meer. En Femke, wat ongelooflijk mooi dat je dit allemaal met ons deelt. Het is heel fijn om op deze manier bij Harry betrokken te zijn. Josje
BeantwoordenVerwijderenVertrouwen vinden en loslaten, schreven jullie....ik lees de liefde die jullie delen en waar zo veel liefde is, volgt vertrouwen en kan losgelaten worden wat losgelaten moet worden. Loslaten in liefde...
BeantwoordenVerwijderenDag Harry en Femke,
BeantwoordenVerwijderenVan Hildegard heb ik jullie blog doorgestuurd gekregen. Ontroerd heb ik dit gelezen. Prachtig en intens verdrietig. Ik reis op dit moment in de Himalaya. Temidden van bergen met sneeuw op de toppen. Ik zal straks voor jullie allemaal wierook branden in het kleine tempeltje op de hoek van de straat. Ik wens jullie liefde toe in deze laatste levensfase van Harry.
Ad (oud-collega SWA)
Hallo Harry en Femke,
BeantwoordenVerwijderenWoorden schieten te kort... tranen ten overvloedde als ik jullie blog lees, het raakt me... Zo'n warme man... zo'n warm gezin.
Ik wens jullie erg véél kracht toe.
Silvia Morren (SWA)